Heksenjacht op download-keten.

Door mark184 op dinsdag 15 februari 2011 20:09 - Reacties (18)
Categorie: -, Views: 3.999

Na het sluiten van FTD (1maart), Twilightnzb, Dutch Binaries Program en Nzbkingdom word de heksenjacht steeds groter. In de keten tussen usenetprovider, index-site, usenetforums en usenet database programmas probeert een overgesponsord advocatenclubje Brein de ene na de ander te sluiten.

Bij mij komen 2 vragen op zetten.

Ten eerste; waarom beginnen ze niet bij het begin. De volgens eigen zeggen illegale content word geupload door (ook mij) internet-gebruikers. Uploaden is illegaal als de content copyrights bevat. Maar nog grote is de vraag; waarom pakken ze de usenetsites niet aan waar naar mijn eenvoudige rekensom rond de 95 procent content op staat die een copyrightbreuk zou begaan. Deze providers verdienen ook nog eens aan deze distributie en fora als FTD en Nzbkingdom niet.

Ten tweede: Ik krijg hier een duidelijk dejavu gevoel over de P2P programmas Napster en Kazaa. Ookal waren dit amerikaanse processen, toch zijn er verbanden.
Ik ben van mening dat FTD het voorbeeld van julian assange moet gaan volgen. Als je activiteiten worden geblokeerd dan duik je onder. Hoewel FTD een stichting is zouden ze zich moeten richten op het ontwikkelen van een opensource en P2P-achtig programma.
En als er dan allemaal mensen komen die dit programma gebruiken om hun usenetspinsel op zetten is dan erg toevallig. Ook zouden de servers naar een buitenlandse server kunnen worden verplaatst.

Allemaal erg kortzichtig van de muziekindustrie. Zij beveiligen hun producten onvoldoende.
Kijk eens naar youtube. Die heeft ook een schikking betroffen in velen landen over deze contentbreuken. Waarom zou dit niet mogelijk moeten kunnen zijn met usenetproviders.

Ik zou zeggen, if you can't beat them join them.

Een kijk in de spiegel.

Door mark184 op maandag 14 februari 2011 17:46 - Reacties (7)
Categorie: -, Views: 2.415

Gedrag:
Zelf heb ik een smart-phone maar doe er niet zo veel mee. Het is een lomp en oudere telefoon. Toch verbaas ik me vaak over mijn gevoel en mijn reactie bij het verkrijgen van een emailtje, smsje, DirectMessage van tweakers enz. enz. Vaak komt er een gevoel van vrolijkheid en nieuwsgierigheid bij het horen van de toon van een sms.
Ik moet van mezelf reageren op deze notificatie van een smsje of mailtje door het bericht te lezen. Dit voelt als iets wat meteen moet gebeuren, je bent immers nieuwsgierig.

Doet iedereen
Ik betrap er ook andere op als je in de trein of bus op elkaar gepakt zit en je hoord het overbekende bliepbliep, bliepbliep. Veel mensen moeten daar op reageren en vragen zich af of het hun telefoon is. Ook verbaas ik me altijd hoeveel jongeren er de hele dag met hun telefoon bezig zijn. En als ze thuis komen gaan ze op msn of hyves verder. Als ik met mensen in gesprek ben, betrap ik andere erop dat ze tijdens het praten toch moeten kijken naar dat smsje wat inbreekt in je gesprek. Zelf kijk er laten wel op als ik tijdens een gesprek een mailtje, belletje of smsje krijg.

Contrast tussen reactie sms en reactie met mijn vrouw
Vreemd is dat ik die gevoelens niet heb als mijn vrouw iets tegen mij zegt of als mijn ouders mij bellen. Dit zijn standaard en alledaagse gesprekken.
Toch zijn deze mensen mij meer waard dan mensen die me een smsje of mailtje sturen.
Er zit dus een verschil waarde van relatie en intensiviteit van gedrag.

Honger naar erkenning:
Ik denk dat mijn gedrag op social media, bellen en smsen, email en andere topic mij een vorm van zelfwaarde geeft. Er bevind zich dus in mij een enorme vraag en behoefte naar aandacht. Blijkbaar zitten we zo in elkaar dat we voortdurend aandacht en erkenning nodig hebben.
Waarom heb ik die aandacht en erkenning zo nodig?? Ik weet toch wel wie ik ben en wat ik voor de ander ben. Maar waarom dan voortdurend die onverzadigbare behoefte naar erkenning.

Profilering:
Ik merk op dat ik en andere om ons heen vaak veel en intieme fotos op hyves, facebook en proliefpaginas plaatsen. Zelf doe ik het niet maar al mijn nichtjes en vrienden zetten fotos in bikini of partyfoto op hun sociale media sites. Blijkbaar willen we ons van onze aller beste en meest aantrekkelijkste kant laten zien. Zo zijn we natuurlijk niet altijd in de werkelijkheid. Ik heb laatst alle fotos verwijderd die over de top waren. Mensen kunnen me zien zoals ik ben en dit accepteren.

Reguliere werkelijkheid vs. electronische werkelijkheid.
Ik denk dat ik door middel van mijn elektronisch sociaal gedrag een aanvulling zoek op mijn werkelijke zelfbeeld. Alleen die aanvulling zou een verlengstuk moeten zijn. Een middel om bestaande en nieuwe contacten te onderhouden.
Ik merk dat mijn zoektocht naar erkenning in de sociale media overtrokken is omdat dit veel tijd kost, voordurend zelfgerelateerd en onverzadigbaar is.
Uiteindelijk geeft een avondje chatten, hyven of mailen toch een onbevredigend maar vooral leeg gevoel. Dit staat in groot contast met de gesprekken die ik in werkelijkheid voor met vrouwlief en vrienden face to face.

DE levensvraag; WIE BEN IK
Hier word ik onzeker van. Hoe weet ik welke contacten op waarde te schatten en relateert dat ook met mijn handelen. Op grijze en regenachtig (afgelopen) zondag tekende ik op en vel papier wat kernwoorden. Daar stonden worden als gezin, huwelijk, werk, genieten, computeren, liefde, carriŤre, vrienden, familie. Als ik daarbij schrijft hoe belangrijk je onderwerpen vind (d.m.v een cijfer) volg ik mijn hart. Leuk om te doen.
Maar als ik dan ook erbij schrijf hoeveel tijd er per week aan kwijt bent, dan schrik ik toch wel even. Zaken als computer en social media, werk gezin schieten er meteen uit.
Liefde, huwelijk en genieten sneeuwen al snel onder.

Bijstellen
Ik heb heel duidelijk voor ogen dat ik bepaalde zaken als computer en werk minder moet gaan waarderen. Het is niet goed voor andere elementen dat ik aan die 2 elementen zo veel zelfwaardering uit haal. Ik moet gaan voor mijn huwelijk, hobbys en sport.
Zelfwaardering krijg je van mensen die jou waarderen zoals je bent. Deze spreuk blijft erg waardevol. Als ik op zoek ga naar zelfwaarde en erkenning en dit zoek in snelle en vluchtige contacten zal ik uiteindelijk het nooit vinden.
Ik denk dat als ik mijn focus op een excentrische en dus meer naar buiten gerichte manier communiceer dat andere dit ook bij zullen doen. Dus als ik een houding aanneem die uitgaat van een gunnende en onvoorwaardelijk intentie dan krijg ik dat ook terug.

Focus bepalen
Ik denk dat mijn overmatig computeren voor ongeveer de helft gevuld worden met communicatieve acties. Ik ga dit zien als een verlengstuk voor de huidige gesprekken met mensen en niet meer als hoofdzaak. Mijn vraag naar zelfwaardering ga ik zoeken in gesprekken met tastbare intimie en niet via beeldschermen of telefoons.
Ik ga proberen om dagelijks oprecht en betrokken te vragen hoe het met iemand is en daar op terug te komen i.p.v. hoe is het???
Ik ga computeren maximaal een uur doen voor de ontspanning.
Ik ga mijn hobby's opnieuw weer eens oppakken.
Ik neem mijn vrouw deze week nog eens uit eten.
Ik heb mij opgegeven voor cursus imker. Ik heb altijd wat met de natuur gehad en ga daar mijn hobby van maken. Ik ga mijn tijd nuttiger besteden en hoop op betere relaties.

einde.....
Het is een hoop tekst, misschien hebben jullie er wat aan, misschien niet.
Hou het netjes in je reactie, als ik me kwetsbaar opstel hoop ik een oprecht antwoord.

Fill up the gap

Door mark184 op zondag 13 februari 2011 12:19 - Reacties (14)
Categorie: -, Views: 3.343

Intro:
Ik maak het regelmatig mee.
Ik speel eens een spel, zoek eens wat op internet, download de laatste films, schaaf de website nog eens bij. Voor je het weet ben je zo de hele middag zoet. Er zijn onnoembaar veel dingen die nog zou willen doen, willen zien en bij wilt horen op internet en op je pc.
Lekker languit op een goed zittende stoel of bank zit je uren te turen naar je scherm.....

En je vergeet compleet wat er om je heen gebeurt.....

Gezin
Mijn vrouw klaagt er regelmatig over met de tekst: Alweer die computer.
Helaas probeer ik me dan te verdedigen met: Ik zit er nog niet zo lang achter. Mag ik nog effe die fotos van laatst erop zetten enz enz.
Waarom pak ik toch even de computer als ik uit mijn werk kom (effe mijn route voor morgen maken) en zit er zo weer een aantal uur achter.
Als ik de mensen om me heen vergelijk met mijn computergebruik dan zal ik er zo 3 uur per dag achter zitten. Terwijl zij misschien een uurtje voldoende vinden.

Okay, ik computer te veel, dat roep vragen....
Nu komt bij mij de vraag opzetten, waarom trekt die computer zo aan mij.
En op de vraag: -waarom computer ik zo vaak- kan ik moeilijk een antwoord vinden.
Het is volkomen juist dat ik er mijn gezin en soms mijzelf er tekort mee doet. Maar dat voelt niet zo. Ik vind het juist wel fijn. Maar na een halve dag achter dat ding gezeten te hebben doet mijn hand pijn en voel me leeg.

Hole inside
Misschien is dat het. Leegte. Je werk was nuttig en gestructureerd. Als je dan thuis komt dan kun alles om je heen afsluiten en wegdrukken door je op je scherm te richten en met je gedachten overal langsheen flitsen. Makkelijk als dat gaat.
Ik weet soms niet echt goed wat ik moet doen in mijn huishouden. Ik denk dat overmatig computeren een soort vluchtgedrag is. Om de leegte op te vullen zou ik de laptop na een half uur weg moeten leggen, en andere vergelijkbare dingen moeten gaan doen.
Die dingen zouden meer voldoening moeten geven als mijn vluchtweg.

Toekomst:
Ik zie dat verkeerd met mijn tijd en gezin omga. Terwijl mijn gezin en huwelijk op NR1 staat, moet ik dat ook waar maken.
Dit word mijn doel voor 2011: Afvallen en 1 uurtje pc per dag.

Lotgenoten:)
Ben ik de enigste met dit soort dingen of hebben jullie er ook last van?